Tatsuya

Autorstwa Ewy .Pisałam tego one shota od 25 sierpnia do dzisiaj. Pierwotny zamysł to była książka o tytule ,,Alicja" - mam zamiar zacząć ją pisać od poniedziałku. Będzie podobna do tego one shota.

Idę na moje przeznaczenie. Ubrany na biało bez jakiegokolwiek makijażu, jedynie rude włosy kontrastują z mym dobranym stroju. Założyłem białe rurki i luźną w tym samym kolorze bluzkę.

Stanąłem przed największym kościołem w Japonii. Kościół zawsze jest otwarty, więc nie mam problemu, aby tam wejść. Wszedłem na wieże, gdzie znajdował się dzwon. Roztaczał się stąd piękny widok, na miasto ożywione neonami. Ono nigdy nie umiera, zawsze żyje. Nie jest takie jak my ludzie nic nieznaczący w tym wielkim świecie, na nas przychodzi czas tak jak przyszedł na mnie.

Rano każdy rozpozna moje ciało jako Tatsuya gitarzysta An Cafe. Wszyscy będą mnie pamiętać - oprócz rodziny i zespołu - jako gwiazdę, młodego gitarzystę, a niezwykłego człowieka jakim jestem, mającego problemy. Wszyscy kierują się błędnym przekonaniem; sławni ludzie nie mają zmartwień są szczęśliwi. Posiadają pieniądze i sławę; czego można chcieć więcej?

Gdyby to była prawda nie stałbym teraz tu czekając, aż zegar wybije północ i nastanie 15 maja dzień, w którym cię poznałem Miku.

Robie teraz to, co większość gwiazd, jedni uciekają w używki, drudzy popadają w depresje, trzeci rezygnują ze sławy, czwarci popełniają samobójstwo. Dzieje się tak, bo nie dajemy rady problemom, musimy udawać szczęśliwych. Większość gwiazd doskwiera samotność, a to powoduje bodziec, co zrobisz masz cztery wyjścia. Mi doskwierają i problemy, i samotność, bodziec który wybrałem to samobójstwo. Wszystko wyjaśniłem w liście pożegnalnym. Wrzuciłem go do skrzynki Terukiego, on zawsze przed wyjściem sprawdza pocztę. Chciałem, abyś to ty Miku dowiedział się pierwszy o mojej śmierci oraz  powodach. Niestety nie miałem pewności, czy przeczytasz go zanim stanie się głośno o moim martwym ciele.

 Mam jeszcze godzinę, mogę na spokojnie przemyśleć treść i uświadomić sobie, że to ma sens, co chce zrobić. Mam nadzieje, iż po historii, którą tam napisałem wszyscy zrozumieją.

Opisałem rok spędzony z tobą, czyż to niepiękne? Więc zaczynam oto mój list. Teraz każdy będzie mógł przeczytać me uczucia, o które stale się wypytywałeś oraz moje myśli. Potrzebowałeś inspiracji do piosenek, dlatego pytałeś każdego w firmie o to samo. Mam nadzieje, że wreszcie znajdziesz, co tak szukasz, może właśnie impulsem do stworzenia czegoś dobrego, będzie list, a raczej wpis pamiętnikowy, dużo dałem swych myśli, wspomnień, uczuć oraz zwłoki, które z pewnością będziecie musieli rozpoznać. Znowu te egoistyczne myśli. Chciałbym Miku byś ty pierwszy ujrzał me martwe ciało, wiem że tak się niestanie, tak samo jak nie przeczytasz pierwszy mego listu i nie dowiesz się pierwszy o mej śmierci.

Maj stał się moim ukochanym miesiącem, dlatego iż cię poznałem. Byłem tobą zafascynowany wcześniej, jak jeszcze grał z wami Bou. Zapisałem się do szkoły muzycznej, aby ci dorównać, a może nawet kiedyś poznać. Nie spodziewałem się, że Bou odejdzie. Zaczęliście szukać kogoś na jego miejsce, gdy zjawiliście się w naszej szkole; powiedzieć, iż byłem szczęśliwy to za mało. Słuchaliście gry dużej liczby osób, bałem się moja gra nie wyróżniała się zbytnio od innych jeśli niebyła gorsza. Nawet jeśli czułem strach to i tak szczęście mnie ogarniało, bo w końcu cię poznam, zobaczę na żywo, wymiennie kilka zdań grzecznościowych, będę przez chwile blisko, najbardziej napawało mnie radością, że będziesz wiedział, iż istnieje, choć wiem zapomnisz mnie szybko, jestem nic nieznaczący, tak samo jak fani. Mówimy, że dużo dla nas znaczą, tylko dlatego ponieważ, mamy z nich zarobek, ale nic więcej nas nie obchodzą. Nastała moja kolej wzeszedłem na sale gimnastyczną, gdzie odbywały się przesłuchania. Siedzieliście we trojkę za długim stołem oceniając grę. Rzuciłeś mi się Miku od razu w oczy, a to co zobaczyłem sprawiało ból, chciałem się rozpłakać patrząc na twój stan. Nie miałem siły, ani ochoty tu grać. Siedziałeś cicho nie odezwałeś się do mnie słowem robili to Kanon i Teruki, ty wzrok utkwiłeś w stole, podkrążone oczy, cera biała. Miałeś depresje widziałem to doskonale, nie chciałem by tak wyglądało nasze spotkanie, bo nadal nie wiesz o moim istnieniu. Jesteś obecny ciałem, a nie duszą. Zagrałem chcąc jak najszybciej uciec stąd i nie patrzeć na ciebie, czułem jakbym cię nawet, nie poznał, byłem dla ciebie powietrzem, marzyłem usłyszeć tylko jedno słowo z twych pięknych ust, by twe oczy choć raz spojrzały na mnie przez ułamek sekundy. Tyle wystarczyło mi do szczęścia, oczywiście niespełnionego. Patrząc na ciebie nie odrywając wzroku domyśliłem się, że to wszystko przez Bou. Kochałeś go, a on odszedł od ciebie na zawsze. Kiedy wszyscy zostali przesłuchani wyszliście na korytarz, cała trójka ,ty nadal - tym razem w podłogę - patrzyłeś się, na nikogo nie zerknąłeś. Byłem zarazem szczęśliwy i smutny, gdy tylko usłyszałem, iż zostałem przyjęty - z chłopakiem, który przestawił się jako Yuki - moje serce ogarnęła radość. Zrozumiałem, że sam się nie doceniam skoro, ludzie znający się na muzyce mnie wzięli. Zawsze nie wiedziałem po co gram, lubiłem ba kochałem to robić, ale uważałem, iż jestem w tym beznadziejny. Zastanawiałem się dlaczego skoro nie umiem zrobić tego dobrze nadal to robię. Odpowiedz jest prosta nigdy nie da rady się odejść od czegoś, co się raz pokochało. Teraz zastanawia mnie jedno, skoro nie da się odejść od tego co się kocha, czy w takim razie ja odejdę od ciebie Miku? Nie odszedłbym, dlatego śmierć musi odebrać ciebie mi na zawsze. Postawi między nami niewidzialną ścianę, którą żaden z nas nie przekroczy. Tobie będzie się wydawać, że jestem daleko, a naprawdę będę bliżej niż ci się wydaje.

W czerwcu wyglądałeś lepiej. Przyszedłeś pewnego dnia na próbę i pierwszy raz odezwałeś się do mnie. Niebyły to ważne słowa, ani wiele znaczące, lecz w moim sercu wyryły się na zawsze. ,,Czy możesz zrobić mi kawę?''. Zrobiłem ją dla ciebie starając się przy tym jak najlepiej - choć nie wiem, jak można starać się najlepiej przy robieniu kawy - ale nie jest to ważne. Ważniejsze jest, to co usłyszałem. Stałeś z Kanonem i Terukim, Yukiego jeszcze nie było. Rozmawialiście głośno, jakby nikogo oprócz was tam się nie znajdował. Uchyliłem drzwi, tak byście mnie nie zauważyli, wiem niegrzecznie podsłuchiwać, lecz coś kazało mi stać w miejscu i słuchać. Czułem się jak marionetka w ręce mistrza, bezwładną wypełniającą posłusznie każdy jego rozkaz. To co usłyszałem zmieniło moje życie. Przyznałeś się Miku, że Bou odszedł przez ciebie. Zerwaliście ze sobą - ty zakończyłeś ten związek - a on zniknął z twego życia, tak ci obiecał. Powiedziałeś, że nadal o nim myślisz oraz go kochasz. Żałujesz słów, które wypowiedziałeś. Chcesz, aby wrócił, ale on zniknął nawet najlepszy detektyw nie znalazł go, ani nawet żadnego śladu po nim, jakby się rozpłyną. Słuchałem tego czułem w brzuchu ucisk, straciłem całą motywacje, marzyłem o zniknięciu lub położeniu się w łóżku i zaśnięciu. Całe szczęście nie popłakałem się, chciało mi się, ale żadna łza nie chciała polecieć. Chłopacy spytali cię czy kiedykolwiek się jeszcze zakochasz. Odpowiedziałeś -nawet zacytuje  -najbardziej ugodziło mnie to w serce. ,,Może, ale nigdy nie pokochałbym kogoś z rudymi włosami nawet pomalowanymi''. Miałem wrażenie, że moje serce przestało bić, bynajmniej na pewno po tych słowach stałem się kukłą w rękach mistrza marionetek. Wszystko, co działo się wokół mnie, miałem wrażenie, jakbym oglądał siebie w kiepskim dramacie miłosnym. Podałem ci kawę; podziękowałeś, nawet nie zwróciłem na to uwagi. Mój mózg się wyłączył, głowa była pusta bez żadnej myśli. Ruchy wykonywane z przyzwyczajenia lub naprawdę ktoś sterował mną jak laką. Zrozumiałem twój ból Miku, sądziłem że nigdy się o tym nie dowiesz. Obiecałem to sobie, jednak nigdy niemów nigdy.

W lipcu po twej depresji nie było śladu, nadal kochałeś Bou. Wiem, bo grzebałem w rzeczach w twoim domu. Mieliśmy wtedy przerwę wszyscy, gdzieś wyjeżdżali zostałem ci tylko ja. Psa zostawiłeś w domu mówiąc, abym na kilka dni wprowadził się do ciebie i się nim zajął. Jechałeś do domu twoja mama ma alergię na sierść. Cieszyłem się wszędzie otaczały mnie twoje rzeczy, zapach. Chodziłem przez te pięć dni po całym mieszkaniu zaglądając do każdej półki, grzebiąc w rzeczach, wdychając zapach twoich perfum oraz kosmetyków do pielęgnacji. Grzebałem w kuchni zaglądając do lodówki, co tam masz. Dużo w kredensie znalazłem słodyczy, zawsze je uwielbiałeś. Codziennie jadłeś - za nim próba się zaczęła -tabliczkę białej czekolady popijając kawą, twierdziłeś że to polepsza głos. Grzebałem ci w sypialni i tam znalazłem pod poduszką zdjęcie Bou. Ręce zaczęły mi drżeć odłożyłem fotografie szybko wbiegając do salonu. Usiadłem na kanapie z nogami podkulonymi objąłem je rękoma. Głowę położyłem na kolanach. Cała gorycz jaką odczuwałem wydostała się ze mnie; płakałem. Myślałem o tobie i nim, to sprawiało mi większy ból. Zastanawiałem się, co on ma, czego ja nie mam i nigdy nie będę mieć. Lubiłem rude włosy, a ty je nienawidziłeś -jeden powód, który zmam, dlaczego mnie nie chcesz. Podobam się sobie w takim kolorze, kocham cię Miku, ale tego nie umiałem w sobie zmienić. Na pewno słuchasz lub czytasz ten list, więc mogę ci się przyznać do jeszcze jednej rzeczy. Cały czas cię obserwowałem znam pory, w których jesz, co lubisz, czego nienawidzisz, każdy twój najdrobniejszy gest. Zmam twoją twarz na pamięć, chcę żebyś wiedział, że gdy spadałem miałem przed oczami twą piękną uśmiechniętą twarz.

Sierpnia w życiu nie zapomnę. Zadzwoniłeś do mnie, bo twój pies ciężko oddychał, cały czas się wiercił. Powiedziałeś, że twój samochód jest w naprawie. Dla ciebie Miku wstałem w o drugiej łamiąc przepisy drogowe, aby jak najszybciej dotrzeć. Zatrąbiłem pod twoim domem ponieważ, tak się umówiliśmy. Zeszedłeś szybko z psem na rękach i usiadłeś obok mnie. Zerknąłem na ciebie kontem oka; płakałeś, no tak ten pies jest wszystkim, co kochasz. Zajechaliśmy w pół godziny do weterynarza, do którego dzwoniłeś wcześniej. Usiedliśmy w poczekalni, gdy wziął go do gabinetu. Nie chciał, żebyś Miku tam wszedł, więc kazał nam zostać w poczekalni. Spotkało mnie wielkie szczęście wiem, iż nie powinienem się cieszyć, gdyż twój pies walcz o życie, ale nie potrafiłem inaczej. Może jestem samolubny? Pamiętasz Miku przytuliłeś się do mnie głowę kładąc na mym ramieniu, moczyłeś mi bluzkę, lecz to nie było ważne. Ważne było ciepło twego ciała przy mnie; objąłem cię głaszcząc uspokajająco po plecach i głowie. Pierwszy raz w życiu cię dotknąłem, poczułem miękkość twych włosów, zapach twego ciała, jego ciepło i twoje łzy. Wybacz, że wtedy byłem szczęśliwy, w dniu śmierci twego psa. Moje serce czując bliskość twą biło szybko, myślałem, a nawet nie myślałem, skupiałem się na dotykaniu ciebie, jak i na twoim dotyku. Zawsze zazdrościłem temu psu, byłeś przez całe jego życie dla niego czuły. On mógł wszystko być blisko ciebie, jadać z tobą w kuchni, spać w jednym łóżku. Kochałeś go ponad wszystko, taką właśnie miłością darze ciebie.

We wrześniu nie pojawiłeś się trzeci raz z rzędu na próbie. Zgłosiłem się, aby pójść do twego mieszkania i zobaczyć, co się z tobą dzieje. Załamałeś się po śmierci psa, nie tak jak po stracie Bou. Zrobiliśmy przerwę, sam napisałeś do każdego z nas, że 5 września zrobimy próbę. Gdy to się powtórzyło przez dwa kolejne dni, chłopaki się wściekli. Czekaliśmy na ciebie trzy godziny, od razu pojechałem do twego mieszkania. Zadzwoniłem do twoich drzwi, szybko otworzyłeś, więc z twym stanem musi być dobrze tak wnioskowałem. Zaprosiłeś mnie do salonu, zdziwiło mnie to, iż zasłoniłeś włosami lewą stronę twarzy. Przyniosłeś dwa kubki z herbatą, usiadłeś naprzeciw przygryzając wargę. Mógłbym tam siedzieć wieczność i się w ciebie wpatrywać. W marzeniach nigdy nie pomyślałbym, że będę siedział w twoim salonie popijając herbatę, lub kilka dni mieszkać w twym mieszkaniu, albo przytulać ciebie z rozpaczy za psem. Delektowałem się twoim widokiem zapominając po co przyjechałem, właściwie nie chciałem pamiętać. W końcu byłem zmuszony zapytać, a ty tylko Miku odsłoniłeś lewą część twarzy pokazując pryszcza, twierdząc, iż nie możesz się tak nigdzie pokazać. Taka głupia mała rzecz, dla ciebie taka ważna. Musiałeś zawsze i wszędzie wyglądać świetnie oraz pięknie, dla mnie nawet, gdybyś miał całą twarz w pryszczach, grube okulary i aparat na zęby, byłbyś cudem świata.

Szybko nadszedł październik, nikt nie zauważył zmiany, która się we mnie dokonała, przez miłość do ciebie Miku. Każde spojrzenie na ciebie sprawiało ból, z jednego powodu. Wiedziałem, że nigdy mnie nie pokochasz Twoja bliskość i radość dobijała mnie, wiem powinienem być szczęśliwy, bo ty jesteś, a to jest najważniejsze. Niestety miłość jest egoistyczna, myśli się tylko o swym dobrze, aby nam było wygodnie oraz miło. Popadałem w depresje z jednej strony byłem szczęśliwy ponieważ ty jesteś, z drugiej nienawidziłem, bo nie miałem radości takiej jak twoja. Zawsze, kiedy miałeś pisać pytałeś chłopaków, co myślą, czują. Nawet Yukiego o to spytałeś po miesiącu znajomości. Nigdy nie obchodziły cię Miku moje myśli i uczucia. Sprawiło mi to ból, byłem jedynym wyjątkiem, którego o to się nie spytałeś. Czułem się niepotrzebny, obojętny; może myślałeś ,,Ten gość gra tylko świetnie na gitarze''. Myślałem o odejściu, ale gdy miałem to powiedzieć spojrzałem na ciebie, wiedząc, że nie dam rady nie widzieć twego uśmiechu, nie odczuwać bliskości, nie wymieniać nic nieznaczących słów. Zbyt cię kocham, aby odejść raczej kochałem, bo nie będę żył, kiedy będziesz to czytać, dlatego jedynym wyjściem jest śmierć. 20 października po raz pierwszy spytałeś się o moje myśli i uczucia. Nie wiedziałem co ci powiedzieć, jedyne me odczucia to smutek i niespełniona miłość. Nie chciałem tobie odpowiedzieć ponieważ, nie miałem co, lecz ty się nie poddawałeś. Powiedziałem Miku wtedy uczucia, które odczuwałem, gdy zadałeś to pytanie. Jestem szczęśliwy, bo mam wszystko czego potrzebuje, przyjaciół na których mogę liczyć, kochającą rodzinę. Tak naprawdę szczęście odczułem z powodu, że jednak obchodzą cię moje uczucia i myśli. Dzień minął mi szybko jak i kolejne, przez ten czas opuściła mnie depresja. Myślałem o tobie ciągle zadając sobie ból, nie umiałem przestać. Twoje pytanie tchnęło we mnie nowe życie, motywacje do gry - opuściła mnie, nie chciałem grać przez ciebie Miku, nienawidziłem jej, to też twoja wina.

 W listopadzie oświadczyłeś, którego dnia, że zostaniesz ojcem chrzestnym dziecka twej siostry. Wszyscy ci gratulowali, tylko ja stałem z boku nic nie mówiąc ,,Coś się stało?'' spytałeś, wtedy pokręciłem głową. ,,Nie nic, tylko przypomniała się mi moja siostra, która urodziła się martwa'' odpowiedziałem ze spuszczoną głową. Miku bez słowa mnie przytuliłeś, wtuliłem się w ciebie delektując twoim zapachem. ,,Byłaby ode mnie starsza, po jej śmierci ja się urodziłem. Mieli nadzieje, że będę dziewczyną'' szepnąłem w jego ramię. Zapomniałem, iż masz dobry słuch, oparłeś brodę na mej głowie. Role się odwróciły teraz to ty pocieszałeś mnie. Ciekawie czy przypomniał ci się, wtedy dzień śmierci twego psa. Pamiętam ten dzień 17 sierpień. Nigdy się tego nie dowiem.

Grudzień prawie mieliśmy wolny. Każdy jechał gdzieś w święta do rodziny. Ja nie mogłem tego zrobić, przestałem spędzać święta z rodzicami, kiedy dorosłem odpowiednio, by zrozumieć, że nienawidzą mnie ponieważ ,żyje i mam się dobrze, a moja siostra nie miała takiej szansy. Święta zawsze były dla mnie okresem bólu, tata nigdy nie odpuścił, aby zniszczyć mi ten dzień. Mama pozwalała na to czasem mnie uderzając, za coś czego nie zrobiłem i to w święta. Wszyscy normalni ludzie mieliby dość, ale ja chyba jestem nienormalny ,że tak długo to znosiłem, nawet kiedy zrozumiałem, iż im zawadzam tego dnia, nic nie mogłem na to poradzić. Są to moje pierwsze święta spędzone samotnie, chyba nie tego chciałem. Marzyłem o spędzeniu ich z Miku, niestety naiwna osoba zostanie taka na wieki. Spytałeś się Miku kilka dni przed świętami, jak je spędzimy. Pamiętasz co powiedziałem? ,,Upiję się piccolo, napcham chipsami i będę gwałcił telewizor'' chłopcy śmiali się uważając to za świetny żart, tylko twoje oczy patrzyły na mnie poważnie, jakby chciały przeniknąć mnie na skroś dochodząc do mej duszy i najciemniejszych zakamarków schowanych przed innymi. 25 grudnia spełniałem swój plan, kiedy ktoś śmiał mi przeszkodzić. Niechętnie otworzyłem drzwi, jakie było moje zdziwienie, gdy ujrzałem w nich ciebie Powiedziałeś ,,Nie chcę byś spędzał sam święta''. Przytuliłeś mnie życząc wszystkiego najlepszego. Spędziliśmy święta razem spełniając mój plan. Dużo rzecz się o sobie dowiedzieliśmy, nigdy nie pomyślałbym, że możesz być stanowczy, wybacz iż to powiem - raczej napisze - ale na takiego nie wyglądasz. Chyba już wtedy Miku zrozumiałem, że mnie nigdy nie pokochasz, dla ciebie byłem najlepszym przyjacielem. Łudziłem się do końca, każdy wiedział, iż czekasz, aż Bou do ciebie wróci. Twoje serce należy do niego, a moje do ciebie. Dramat na dwa serca lub dwie miłości jedno serce.

Zbliżał się 5 stycznia, twoje urodziny Miku. Nie wiedziałem, co ci kupić. Długo szukałem odpowiedniego prezentu chodząc ciągle po różnych galeriach. Jest to wyzwaniem, bowiem w Tokio są ich nieskończone liczby. Przez przypadek przechodziłem koło schroniska, które znajdowało się nieopodal galerii ,,Sprimia''. Przypomniałem sobie twoje cierpienie po stracie psa, już wiedziałem, co ci podarować. Wszedłem do środka i poinformowałem jakiegoś faceta, dlaczego przyszedłem; zaprowadził mnie do klatek, gdzie znajdowały się te niewinne istoty. Biedne skazane na wieczne życie w zamknięciu. Oglądałem każdego szczeniaka uważnie, ale nie było takiego, który by ci się spodobał. Zrezygnowany poszedłem na sam koniec, i wtedy go zobaczyłem. Szczeniak idealny dla ciebie, nawet takiej samej rasy oraz bardzo podobny. Wziąłem go; szczęśliwy wróciłem do domu. Z niecierpliwością oczekiwałem tego ważnego dnia. W Miku urodziny nie było próby za to impreza w twym domu. Na samym początku składaliśmy życzenia dając swoje prezenty. Nigdy nie zapomnę twego zdziwienia, gdy otworzyłeś opakowane pudełko ode mnie - strasznie nakombinowałem się, co zrobić, abyś się nie domyślił, że to pies. Wiem, iż mój prezent najbardziej cię uszczęśliwił, pocałowałeś mnie w policzek, a ja zaczerwieniłem się czując te cudnie wykrojone, lekko wilgotne, ciepłe usta na swym chłodnym policzku. Na szczęście przez rumieniec od zimna, nikt nie spostrzegł tych od pocałunku. Przez całą imprezę byłem szczęśliwy, dotyk twoich ust wlał w moje serce nową nadzieję. Bawiłem się świetnie, aż chłopacy zdziwili się jeszcze nigdy nie widzieli mnie tak szczęśliwego. Przez ten pocałunek moje serce mówiło mi, że między nami coś będzie, ale rozum przeczył temu. Jak myślisz Miku, którą drogą poszła serca, czy rozumu?

W lutym jest jeden najgorszy dzień. Tak mówię o 14 lutego. Ten dzień od zawsze kojarzy mi się z czymś złym ponieważ, w każdym roku był ktoś, komu chciałem dać walentynkę. Dziewczynom i chłopakom - tym, co byłem pewny, że są homoseksualni - ale zawsze spotykałem się z odrzuceniem lub wyśmianiem, dlatego teraz nie miałem zamiaru próbować. Przyszedłem na próbę, wszyscy dostaliśmy walentynki - nawet ja, gdy fani przemogli się z niechęcią do mnie. Nie rozumiem czemu tak zareagowali. Powinna być ważna muzyka zespołu, a nie członkowie i ich wygląd, niestety fani kierowali się tym drugim. Najbardziej ty byłeś szczęśliwy Miku, śmiałeś się, żartowałeś, widać było, że nic nie zniszczy ci ten dzień. Zastanowiło mnie, dlaczego jesteś taki szczęśliwi, na odpowiedź nie musiałem długo czekać powiedział mi Kanon, po tym jak Miku podskoczyłeś do mnie z radości, mocno przytuliłeś i wycałowałeś w policzki. Dostałeś walentynkę od Bou, dał ci numer, abyś mógł się z nim skontaktować. Wyznał tobie miłość i przepraszał. Dobre miałem przeczucie, żeby nie dać ci walentynki inaczej znowu spotkałbym się z odrzuceniem – bądźmy szczerzy przy Bou nie miałem szans u ciebie. Z jednej strony ulga z drugiej ból, dlaczego nie mogę kochać ze wzajemnością? Czemu tych, których kochamy nas nie kochają? Dlaczego wybieramy nieodpowiednie osoby? Czy ja nie zasłużyłem na miłość i szczęście?

W marcu twoje szczęście osiągnęło punkt kulminacyjny. Cały czas rozmawiałeś z Bou przez telefon, nie chciał się z tobą jeszcze spotkać, ale nie było kwestii spornej, co do reaktywacji waszego związku. Mieliśmy koncert 16 marca, przed nim rozmawiałeś, jak zwykle z Bou. Siedziałem na krześle, a stylistka zajmowała się moją fryzurą. Serce mi pękało. Nie, zostały po nim małe odłamki nie większe niż krople deszczu. Patrzyłem pustym wzrokiem na swoje odbicie, wszystko było mi obojętne, że czułem się jak widz oglądający czyjeś życie, albo jakbym był simem, którego życiem ktoś steruje. Jedynie czego chciałem to leżeć w łóżku ,nic nie robić i o niczym nie myśleć. Zagraliśmy świetnie, fanki jak zwykle piszczały. Manager gratulował niesamowitego zagrania. Reszta chłopaków gadała o koncercie w garderobie. Zmywałem makijaż patrząc w swoje odbicie, a ty zwyczajowo rozmawiałeś z Bou opowiadając wszystko. Wiesz o czym, wtedy myślałem Miku patrząc w lustro? Myślałem nad całym swoim życiem i miałem ochotę walnąć głową w tę szkło. Jest wiele rzeczy o których nikomu nie mówiłem, może napisze o nich na koniec. Ten list nie powstał jednego dnia tylko jak na razie w miesiąc. Piszę go od kwietnia, teraz jest 23. Dobra pamięć mi dobrze służy, pamiętam każde wydarzenie dokładnie zwłaszcza tę z tobą.

Kwiecień, wreszcie wiosna wszystko budzi się do życia, lecz ty Miku nie jesteś szczęśliwy, powód jest prosty musisz schudnąć. Przez święta przybyło ci z siedem kilo. Nie byłeś zadowolony nie mogąc jeść swojej białej czekolady z  kawą codziennie. Musiałeś unikać słodyczy, a ty przecież je kochasz, dla ciebie to było niemożliwe. Gdy miałeś zbyt wielką ochotę na coś słodkiego - jak ty to nazywałeś chcicą - przychodziłeś do mnie, wiem nie powinienem tego robić, ale cię kochałem i dawałem, tak by nikt nie wiedział tobie cukierki, batona, trzy kostki białej czekolady. Ścisła dieta tobie nie służyła wystarczyło, by ktoś w pobliżu jadł coś słodkiego, a ty dostawałeś szału, byłeś wstanie wszystko wokół roznieść w pył. Drugim problemem była siłownia na którą nie miałeś ochoty chodzić, zaproponowałem, że możemy ćwiczyć tam razem. Wykupiłem specjalnie dla ciebie karnet i codziennie z tobą tam chodziłem ćwicząc po dwie godziny. Zawsze nienawidziłem w-fu na wszelkie sposoby unikałem ćwiczenia, na przykład raz zawinąłem zdrowy palec bandażem i miałem spokój przez dwa miesiące. Udawałem tylko, że strasznie rozciąłem go nożem. Dla ciebie Miku jestem w stanie zrobić wszystko, nawet gdybyś mnie poprosił zjadłbym pająka, trzymał w ręce gołębia - choć wszyscy wiedzą, że ich się boje. Kiedyś jak miałem z pięć czy sześć lat dziadka kogut podziobał mnie po tyłku od tej pory boję się wszystkich ptaków, to nigdy nie przeminie, nie wiem dlaczego.

Dochodzę do końca mamy maj. Nie popełniam samobójstwa z powodu nieszczęśliwej miłości i samotności, lecz jeszcze z problemów, a raczej powodu wspomnień. Szkoda, że tylko ty Miku, Kanon, Yuki, Teruki i rodzina zapamiętacie mnie jako zwykły człowiek, dla reszty ludzi będę gitarzysta Tatsuya z An Cafe, gwiazda. Pytania dlaczego popełniłem samobójstwo przecież mam wszystko o czym może marzyć człowiek. Wytłumaczę czemu, co zrobicie z tą wiedzą nie będzie mnie już obchodziło Opowiem ci mój życiorys, więc kiedy miałem 3 lata rodzice musieli pracować. Wujek jako, iż był na bezrobociu zgodził się mnie pilnować. Przychodził codziennie miał, wtedy 25 lat. Nie opiekował się mną tylko kazał mi lub sam wsadzał swego fiuta do ust, gwałcił, używał na mnie różnych wibratorów, ubierał sukienki, przykuwał do łóżka, bił pejczami spełniał na mnie perwersyjne zachcianki. Czasami przyprowadzał kolegów, którzy zabawiali się moim ciałem, jak dmuchaną lalką, którą się właściwie czułem. Trwało to rok. Miałem normalne dalej dzieciństwo, gdy rodzice zatrudnili nianie. Przez długi czas byłem nieufny, bałem się dorosłych facetów, nawet taty. Niektóre rzeczy wspominałem wcześniej, więc niema powodu bym pisał je drugi raz. W przedszkolu i w podstawówce byłem samotny, nie chciałem się z nikim przyjaźnić. Klasy przeszły, trafiłem do gimnazjum. Stałem się nieśmiały nie bałem się już mężczyzn. Strach uleciał ze mnie lub o nim zapomniałem, przez to taki byłem wolałem siedzieć spokojnie i nie rzucać się w oczy. Chłopacy mnie dręczyli przezywając, robiąc głupie kawały, jak wrzucanie mego plecaka do śmietnika, strzelanie do mnie na lekcji kulkami papierowymi, otwieranie mojej szafki i gdzieś schowanie mego jednego buta, przepychanie, bicie, zastraszanie. Było tego więcej, lecz nie chcę zbytnio to rozpamiętywać. W liceum miałem trzy koleżanki. Stały mi się bliższe po tym, kiedy chłopacy z drużyny piłkarskiej zaczęli mnie gwałcić codziennie, gdy tylko chcieli. Wspierały mnie przed załamaniem, długi czas mi pomagały, ale koniec musi zawsze nastąpić Rika zginęła w wypadku samochodowym, pijany kierowca wjechał w tył jej samochodu, a przed nią jechał tir. Wbiła się w niego nie miała nawet szansy na przeżycie. Śmierć najlepszej koleżanki bolała, zacząłem na nowo się w sobie zamykać, lecz były przy mnie jeszcze Aya i Suzume. Pomagały przejść mi przez te załamanie. Aya też zginęła potrącił ją samochód, była w ciężkim stanie. Tydzień w szpitalu byłem przy niej. Obudziła się siódmego dnia, trzymałem jej rękę, a z niej powoli uchodziło życie. Trzymałem ją do końca, nawet wtedy, gdy stała się zimna. Została Suzume, która pomagała mi przeżyć codzienne gwałty ze strony sportowców oraz pogodzić się ze śmiercią Riki i Ayi. Traciłem swoje koleżanki co rok. Suzune popełniła samobójstwo - mianowicie powiesiła się - wszystko przez jej chłopaka; zostawił ją dla innej. Musiałem walczyć sam przeciwko drużynie piłki nożnej. Często rozmyślałem o moich koleżankach. To wszystko. Moje życie to jedna wielka porażka nie powinienem się urodzić. Do dziś nawiedzają mnie te wspomnienia, a ty Miku dopełniłeś czarkę goryczy, która się przelała. Tak jak obiecałem będę miała twoją piękną twarz przed oczami, gdy będę spadał. Nikt nie chciałby widzieć moich wspomnień przed śmiercią. Wszystko, co najgorsze zawsze spotykało mnie, lecz teraz spotyka mnie coś najlepszego.

Koniec mego samobójczego listu. Westchnąłem zmęczony ,wspomnienia zbyt bolą. Za minutę wybiję północ, jestem gotowy to zrobić.

Odwróciłem się tyłem do miasta, a przodem do dzwonu. Rozłożyłem ręce zerkając na zegarek na nadgarstku. Została niecała minuta, powoli liczę sekundy. Wreszcie nadchodzi chwila upragniona.

Z rozłożonymi rękoma, jak ptak upadam do tyłu. Widzę przed zamkniętymi oczami uśmiechniętą twarz Miku, czuję muskanie powietrza na ciele, rozwichrzone włosy, wszystkie narządy podeszły mi do gardła sprawiając cierpienie. Przeszywający krótki ból, gdy zapewne ciało uderzyło o beton i ciemność.

Epilog

To była chwila nagły przeszywający całe ciało ból, ciemność i teraz jasność. Powoli obraz przestał się rozmywać, to co zobaczyłem wprawiło mnie w szok. Patrzyłem na swe ciało, lekki uśmiech na wargach, krew wylewającą się z ciała i brudzącą wyłożoną płytkami ziemię. Unosiłem się w powietrzu, skoro jestem duchem mogę robić wszystko.

Poleciałem do domu Miku. Obserwowałem jego spokojną twarz pogrążoną we śnie, jak zwykle śliczny. Rozległ się dźwięk piosenki ,,I go to school by bus''. Zaspany przetarłeś oczy.

- Słucham?...Niema próby?...Co?...Ale po co do mnie na chwilę przyjdziesz?

Obserwowałem cię oglądając tak, jak nigdy dotąd nie mogłem.

Spojrzałeś na zegarek 7.00, po piętnastu minutach ktoś zadzwonił do drzwi. Obydwoje wiedzieliśmy, że to Teruki.

Szedłem za tobą, przeprowadziliście krótką wymianę zdań, po czym przekazał tobie list. Mój list. Ucieszyłem się, wiem iż on go przeczytał, ale i tak się cieszę, że sam go przeczytasz. Patrzyłem się na ciebie rozkoszując się twym widokiem, bez karnie mogę patrzeć na Miku, a on tego nie wie. Wreszcie zobaczę Miku nago, o kurcze zboczony jestem.

W trakcie czytanie po twych policzkach spływały łzy. Z dnia na dzień wyglądałeś gorzej, po tym jak musieliście rozpoznać moje zwłoki. Załamałeś się widziałem to, było mi źle, gdy musiałem patrzeć na ciebie leżącego w łóżku płaczącego i coś piszącego w swych rękopisach. Nie chciałem cię takiego widzieć, ale nadal byłem przy tobie. Często w nocy kładłem się obok ciebie wtulając się w twoje ciało. Nie czułeś tego ,a ja nawet nie wiem, czy mi to przeszkadza.

Po trzech dniach odbył się mój pogrzeb, jestem blisko ciebie nie zwracając uwagi na przemówienie księdza i mszę. Na moim pogrzebie zjawili się rodzice i rodzina, ty Miku, Kanon, Yuki, Teruki i Bou – nie wiem, co on tu robi, ale to szczegół.

Cały czas płakałeś Miku, Bou trzymał cię za rękę, muskając kciukiem wierzch dłoni. Gdy trumna z mym ciałem została wrzucona w wykopany dół, każdy z zebranych rzucił trochę ziemi. Zostałeś nawet po tym, kiedy me ciało zostało zakopane, a wszyscy się rozeszli. Patrzyłeś na tabliczkę z mym prawdziwym imieniem i nazwiskiem oraz pseudonimem artystycznym i zespołem, do którego należałem.

- Powinniśmy już iść - odezwał się Bou

Zapomniałem, że on tu też stoi, zbyt pochłaniał mnie twój widok.

- Zjawiłeś się w nieodpowiednim momencie - szepnął Miku

Czyżby zależało mu na mnie? Popełniłem błąd popełniając samobójstwo/

- Kochałeś go? - w oczach Bou pojawiły się łzy

Zerknąłem na niego, za bardzo angażował się w ten związek.

- Nie, ale był moim najlepszym przyjacielem, bratem

A jednak dobrze zrobiłem, zawsze zakochuje się w nieodpowiednich osobach. W głębi serca miałem nadzieję, że przyjdziesz na wierze kościelną i mnie powstrzymasz, lecz to było marzenie. Nikt nie znał mego zamiaru.

Zdziwiłem się, że nie powiedzieliście ty i Teruki prawdy. Powiedzieliście reszcie chłopakom i rodzinie, iż nie wiecie czemu popełniłem samobójstwo. Po miesiącu opanowałeś się Miku i zrobiliście pięć singli na moją cześć oraz płytę oto te piękne piosenki, wzruszyłem się słysząc je.

Przyjacielu

Ile trzeba czasu, by zapomnieć?

Kiedy jesteś smutny, wszyscy wokół to wyczuwają

Powiew wiatru, roztrzaskane kości, twoje martwe ciało

Nie potrzebowałeś powodu, by żyć

Dla mnie, który nie zauważył twej miłości

Czym jest śmierć?

Czemu ciągle czuje twą obecność?

To wszystko nic nieznaczny

Odszedłeś

Przyjacielu, przyjacielu, przyjacielu, przyjacielu

Próbuje zrozumieć twój wybór

Argumenty nie docierają do mnie

Przyjacielu, przyjacielu, przyjacielu, przyjacielu

Spójrz na mnie jeszcze raz z tym uśmiechem

Już nigdy się nie spotkamy

Twoje pragnienie…

Odszedłeś

Byłem dla ciebie najważniejszy

Dlatego odszedłeś z mej ignorancji

Zostawiłeś mnie tak samo, jak Bou

Nie zobaczę cię więcej

Nie mogę z tobą porozmawiać

Zobaczyłem twe martwe ciało w kostnicy

Znowu wróciła do mnie depresja

Lecą łzy…

Przyjacielu, przyjacielu, przyjacielu, przyjacielu

Pragnienia, które się nie spełnią

Przyjacielu, przyjacielu, przyjacielu, przyjacielu

Miejsce, twego samobójstwa prześladuje mnie

Przyjacielu, przyjacielu, przyjacielu, przyjacielu

Nikt nie rozumie powodu twej śmierci

Przyjacielu, przyjacielu, przyjacielu, przyjacielu

Potrzebowałem…Potrzebowałem cię

Kościół, w którym zatrzymał się czas ma ślady twej krwi

Odnajduje bez problemu wieżę z dzwonem

Nie mogę zrozumieć Takuya

Wyraźnie widzę spadające twoje ciało

Już nigdy cię nie zobaczę

Moje myśli krążą wokół ciebie

Czuję ból cierpienia

Twoje ciało ogarnięte czarnym workiem

Twe zamknięte oczy

Widzą ciemność

Nie potrafię…

Zapomnieć ciebie

Pączek, który nigdy nie rozkwitł

Usycha z pragnienia

Czas zatrzymał się wraz z twą śmiercią

Moje wieczne myśli

Powodują depresję

Głęboko

Wyrzeźbioną w mych myślach

Jeszcze nie powinieneś odejść

Nigdy nie odchodź

Obejrzyj się za siebie i wróć do mnie

Cierpię

Twoje martwe ciało zadręcza mnie

Wariuję

Czy to dociera…

Do ciebie?

Rozdarty umysł

Rzeczywistość mnie zabija

Ciągle morduje moje serce

Chcę byś był przy mnie do końca

Ponieważ dzięki tobie otrząsnąłem się

Jeszcze nie powinieneś odejść

Nigdy nie odchodź

Obejrzyj się za siebie i wróć do mnie

Chcę spotkać cię jeszcze raz

Może to się urzeczywistni

Przyjdź do mnie

Przyjdź do mnie

Szybko

Aby wszystko wróciło do normy

Maj nigdy nie będzie taki sam

Wieża kościelna z dzwonem

Upadające ciało w pustą przestrzeń

Twoja uśmiechnięta twarz

Już nigdy jej nie zobaczę

Wspomnienia drwią ze mnie

Cierpienie, które cały czas wzrasta

Koszmary twej śmierci

Widzę co noc

Dręczy mnie bezsenność

Chcę cię znowu ujrzeć

Rzeczywistość się zakończyła

Ulotne życie

Nie mam wątpliwości odszedłeś na zawsze

Nasza przyjaźń się urwała

Obiecywałeś, że mnie nie zostawisz

Choć byłbym na granicy szaleńczych myśli

We dwoje damy rady to pokonać mówiłeś

Czemu odszedłeś?

Jeszcze raz chcę cię zobaczyć

Szaleńcze myśli

Dobijają mnie

Ile muszę jeszcze wytrzymać?

Nie daje już rady

Dźwięk upadającego ciała słyszę w nocnej ciszy

Znów widzę w nocy twe roztrzaskane ciało

Jesteś jak spadający płatek wiśni

Byłeś moim najlepszym przyjacielem

Spadające łzy z nieba z każdym monsunem

Wkradają się do mego serca

Otwierając rany

Jeśli jeszcze raz się spotkamy powiem:

Choć byłbym na granicy szaleńczych myśli

We dwoje daliśmy radę to pokonać

Dziękuje, a teraz już odejdź

Gdyż dalej dam radę sam żyć

Koszmar, w którym widzę twoją śmierć

Zamknie moje serce

W ten słoneczny maj

Kiedyś to przeminie

A moje rany w umyśle i sercu się zagoją

Tak jak reszty ludzi, dla których byłeś ważny

Twe martwe ciało przenika przez zamknięte oczy

Dźwięk spadającego ciała rozświetli sen

Jeśli ktoś jest niewinny chcesz, by taki pozostał

Jest niewinny, ale może się to zmienić

Dusza była przezroczysto czysta

Lecz powoli stawała się coraz bardziej widoczna

To ta ludzka bezradność

Czujesz się gorszy od innych

Nasze życie staje się niczym

Jedni sprawiają, by innym było gorzej

Jak opiszesz to wydarzenie?

Kiedy ciepłe ciało spada z wysokiej wieży z dzwonem?

Ziemia ma jego ślady krwi

Uczucia zniknęły wszystko umiera

I te puste oczy bez wyrazu

Mordują nasze szczęście przypominając wszystko

To ta ludzka bezradność

Czujesz się gorszy od innych

Nasze życie staje się niczym

Roztrzaskujące się ciało o zimną ziemie

Czy obraz samobójstwa ludzi jest tym czego chcemy?

Z powodu walki między silniejszymi

To nie rozlała się krew z roztrzaskanego ciała tylko łzy

Świat trwa od milionów lat

Nasze życie to ulotna chwila

Stało się coś, co zniszczyło wszystko

Nie potrafiłem mu pomóc

Ale poznałem jego miłość do mnie

Śmierć jest blisko, kochasz nawet po śmierci

Ciągle siedzę na parapecie i wyglądam przez okno

Próbuje usłyszeć w mym umyśle twój głos

Zamykam oczy skupiając się

Twój śmiech oraz słowa odbijają się w mym umyśle

Jest to moja teraźniejszość i przyszłość

Pokuta w chorym umyśle

Co raz gorsze myśli przewijające się przez głowę

Uciekam od widoku twego martwego ciała

Modle się za ciebie przyjacielu

Nawet nie wierząc

Pragnę końca tego wszystkiego

I nienawiści wzajemnej ludzi

Są przy mnie ludzie, którzy mi pomagają stanąć na nogach

Z łzami w oczach modle się o miłosierdzie dla ciebie

Boże pomóż mi zrozumieć

Dlaczego Tatsuya popełnił samobójstwo?

Dlaczego musze znosić cierpienie i depresje tego wydarzenia?

Czekam na śmierć przy tym oknie

Wyglądam przez nie, aby ujrzeć jej piękną postać na chodniku

Nasze serca się zamykają

Nie pomagając sobie i odchodząc

Boże skoro pragnąłeś ofiary z jego ciała, pozwól mi nie cierpieć

Wybawienie weź mnie w swoje ramiona

Boże pomóż mi zrozumieć

Dlaczego Tatsuya popełnił samobójstwo?

Dlaczego muszę znosić cierpienie i depresje tego wydarzenia?

Szukam oczyszczenia będącego ucieczką

Od widoku twego martwego ciała

Są to moje ostatnie słowa

Dlatego przypomnę sobie o nich, kiedy nadejdzie koniec

Boże pomóż mi zrozumieć

Dlaczego Tatsuya popełnił samobójstwo?

Dlaczego muszę znosić cierpienie i depresję tego wydarzenia?

Zmień swoją decyzję, oddaj jego duszę

Uchroń mój umysł

Dlaczego muszę znosić cierpienie i depresję, którą inni podsycają?

Zeszedłeś się z Bou, widząc wasz seks, odszedłem z twego życia na zawsze. Teraz snuję się po świecie, nie wiem co muszę zrobić, aby trafić do nieba.